Na Gubałówce postawił żelazny krzyż. Przyjmował i leczył biedotę za darmo. Walczył z cholerą, a później zbierał mchy i minerały. Pisał o nim Prus, Tetmajer i Witkiewicz. Przyczynił się do uznania Zakopanego za stację klimatyczną. Wprowadził „wycieczki bez programu”.
Studia rozpoczął w wieku 14 lat. Wyjechał do Chile konno przez Andy. Odkrył żyły srebra, złota, miedzi i złoża węgla. Uratował Indian od zagłady. Zreformował naukę chilijską i przez cztery kadencje był rektorem wyższej uczelni. W wieku 48 lat zakochał się, a gdy miał 83 lata, wszedł na wulkan Wezuwiusz. Jego przyjaciel Mickiewicz pisał o nim w Dziadach i Panie Tadeuszu. Na mapie Chile pozostało sporo nazw „Domeyko”.
Wybitny konstruktor, wynalazca, informatyk i elektronik. Czasy, w których przyszło mu żyć nie były jeszcze gotowe, by docenić jego nowatorską naukową myśl. Na długo przed Billem Gatesem zaprojektował pierwszy na świecie minikomputer, który przyniósł mu największą sławę. Dziś niestety jego nazwisko pamiętają głównie pasjonaci informatyki i byli współpracownicy...
Jacek Karpński urodził się 4 kwietnia 1927 r. w Turynie jako syn konstruktora i lekarki. W 1946 r. rozpoczął studia na Politechnice Łódzkiej, a następnie na Politechnice Warszawskiej. Dyplom magistra inżyniera ze specjalnością elektronika uzyskał w marcu 1951 r. Jako młody talent w dziedzinie techniki został nagrodzony dwuletnimi studiami podyplomowymi w Computation Laboratory na Uniwersytecie Harvarda i w najsłynniejszej uczelni technicznej świata – MIT.
Rudolf Modrzejewski Polski konstruktor mostów w Ameryce
Wpisany przez Małgorzata Nowak
Gdy w wieku czterech lat przy użyciu śrubokrętu wyciągnął zamek z drzwi, ojciec nie nakrzyczał na niego, lecz stwierdził, że Rudolf zostanie inżynierem. Jako kilkunastolatek, jeszcze będąc w Polsce i namawiając rodziców do zwiedzenia wystawy w Ameryce, zadeklarował, że któregoś dnia chętnie zbudowałby Kanał Panamski. W wolnych chwilach grał na pianinie sonaty Mozarta i utwory Chopina.
Znajomi Banacha twierdzili, że poza matematyką praktycznie nic nie miało dla niego większego znaczenia. Mówił i myślał o matematyce przez cały czas. Wciąż miał nowe pomysły, lecz zapisał tylko ich skromną część. Nie dlatego, że nie chciał – po prostu znacznie bardziej interesowało go badanie pro ble mów niż zapisywanie tego, co zrobił. Mówiono, że stale powinno za nim chodzić kilku sekretarzy i noto wać wszystko, co mówił – może wtedy większość jego dorobku przetr wała - by do dziś.
Tadeusz Jan Krwawicz To jeden z najwybitniejszych na świecie autorytetów w dziedzinie okulistyki i pionierów nowoczesnej okulistyki. Wykorzystał siłę adhezji (przyczepności) niskiej temperatury do krioekstrakcji zaćmy. Zapoczątkował metody kriochirurgiczne w operacjach okulistycznych za pomocą oryginalnych krioekstraktorów, opracował własną metodę usuwania zmętniałej soczewki oka. Dzięki niemu narodziła się polska szkoła kriochirurgii oraz krioterapii schorzeń oka.
Na Gubałówce postawił żelazny krzyż. Przyjmował i leczył biedotę za darmo. Walczył z cholerą, a później zbierał mchy i minerały. Pisał o nim Prus, Tetmajer i Witkiewicz. Przyczynił się do uznania Zakopanego za stację klimatyczną. Wprowadził „wycieczki bez programu”.
Studia rozpoczął w wieku 14 lat. Wyjechał do Chile konno przez Andy. Odkrył żyły srebra, złota, miedzi i złoża węgla. Uratował Indian od zagłady. Zreformował naukę chilijską i przez cztery kadencje był rektorem wyższej uczelni. W wieku 48 lat zakochał się, a gdy miał 83 lata, wszedł na wulkan Wezuwiusz. Jego przyjaciel Mickiewicz pisał o nim w Dziadach i Panie Tadeuszu. Na mapie Chile pozostało sporo nazw „Domeyko”.
Wybitny konstruktor, wynalazca, informatyk i elektronik. Czasy, w których przyszło mu żyć nie były jeszcze gotowe, by docenić jego nowatorską naukową myśl. Na długo przed Billem Gatesem zaprojektował pierwszy na świecie minikomputer, który przyniósł mu największą sławę. Dziś niestety jego nazwisko pamiętają głównie pasjonaci informatyki i byli współpracownicy... 
Gdy w wieku czterech lat przy użyciu śrubokrętu wyciągnął zamek z drzwi, ojciec nie nakrzyczał na niego, lecz stwierdził, że Rudolf zostanie inżynierem. Jako kilkunastolatek, jeszcze będąc w Polsce i namawiając rodziców do zwiedzenia wystawy w Ameryce, zadeklarował, że któregoś dnia chętnie zbudowałby Kanał Panamski. W wolnych chwilach grał na pianinie sonaty Mozarta i utwory Chopina.
Znajomi Banacha twierdzili, że poza matematyką praktycznie nic nie miało dla niego większego znaczenia. Mówił i myślał o matematyce przez cały czas. Wciąż miał nowe pomysły, lecz zapisał tylko ich skromną część. Nie dlatego, że nie chciał – po prostu znacznie bardziej interesowało go badanie pro ble mów niż zapisywanie tego, co zrobił. Mówiono, że stale powinno za nim chodzić kilku sekretarzy i noto wać wszystko, co mówił – może wtedy większość jego dorobku przetr wała - by do dziś.
Tadeusz Jan Krwawicz 
