We Wszechświecie jest wiele miejsc, do których pasuje określenie „piekielne”. Jeśli kojarzymy je z gorącem i ze żrącymi substancjami, to nawet oprócz gwiazd, które są tu poza wszelką konkurencją, takich niegościnnych obiektów jest mnóstwo. Można je znaleźć także w Układzie Słonecznym. Niebezpiecznie bliski Słońca Merkury, Wenus, na której pada deszcz z kwasu siarkowego, albo księżyc Jowisza Io, na którym z wulkanów wytryskuje płynna siarka, wydają się idealnymi miejscami dla czarnych stworów z rogami i ogonami. Jednak w porównaniu z odkrytą przed rokiem planetą Corot 7b to prawdziwe kurorty.

Dopiero na nowym obiekcie, oddalonym od nas o 490 lat świetlnych, panują prawdziwie infernalne warunki. Gwiazda Corot 7, wokół której krąży planeta, jest nieznacznie mniejsza od Słońca. Planeta ma gęstość zbliżoną do Ziemi, a więc należy do planet skalistych. Jej średnica jest większa od ziemskiej 1,7 razy, a masa – około pięciokrotnie. Natomiast orbita planety Corot 7b jest niesłychanie bliska macierzystej gwiazdy. Ma średnicę 23 razy mniejszą od średniej odległości Merkurego od Słońca. To najciaśniejsza ze znanych nam orbit planetarnych. Dlatego Corot 7b jest w porównaniu z planetami Układu Słonecznego prawdziwym szybkobiegaczem. Porusza się z prędkością 750 tys. km/h, a jej rok trwa 20 godzin i 24 minuty. Przez godzinę planeta znajduje się przed tarczą gwiazdy i osłabia jej jasność o 1/3000. W ten sposób zauważono Corot 7b. To pierwsza planeta poza Układem Słonecznym, którą udało się zaobserwować metodą tranzytu, czyli obserwacji przejścia jednego ciała niebieskiego przed drugim.